Pascal van den Oetelaar (53) woont in Udenhout, is bijna dertig jaar getrouwd met Sandra en is vader van Nienke en Vigo. Meer dan 34 jaar werkte hij als vrachtwagenchauffeur. Door aanhoudende knieklachten en meerdere operaties kwam daar onverwacht een einde aan. Wat begon als een periode van noodgedwongen thuiszitten, werd het startpunt van iets nieuws en waardevols: vrijwilligerswerk bij Prisma.
Die opmerkingen bleven hangen. Vrijwilligerswerk speelde al langer door zijn hoofd, maar hij wist niet goed waar hij moest beginnen.
Na de avondcursus Past de zorg bij mij? kwam hij in contact met Prisma’s adviseur Opleiden & Ontwikkelen. Niet veel later volgde een kennismaking op een woonlocatie. “Een ontmoeting met begeleider Jacqueline, die me uitnodigde om eens te komen kijken op de groep, gaf de doorslag.” Inmiddels is Pascal al twee jaar met veel plezier vrijwilliger bij Prisma.
Als vrijwilliger onderneemt Pascal allerlei activiteiten met bewoners. Hij wandelt, speelt spelletjes, gaat soms lunchen met een paar cliënten of drinkt samen koffie.“Juist die gewone momenten betekenen vaak het meest,” zegt hij. “Het liefst doe ik iets één-op-één: samen een schuurtje opruimen, een spelletje doen, naar de konijntjes kijken of een ijsje eten.”
Ook het koffiemoment is belangrijk.“Dan maken we grapjes, is er ruimte voor plezier en ontspanning. De glimlachjes en knuffels die je krijgt, voelen gewoon fantastisch. Soms staat een bewoner me al op te wachten als ze mijn auto zien aankomen.”
Veel mensen denken dat vrijwilligerswerk veel tijd kost, merkt hij. “Maar als je eens in de week of eens in de twee weken samen koffie drinkt, een stukje wandelt of een spelletje speelt, maak je al een groot verschil.” Met een glimlach sluit hij af: “Ik heb eigenlijk maar van één ding spijt: dat ik niet veel eerder vrijwilliger ben geworden.”
