Een van mijn mooiste herinneringen is het organiseren van een workshop met cliënten op een internationaal congres. Alles was in het Engels, wat een uitdaging op zich was, maar de samenwerking en voorbereiding maakten het bijzonder. Het podium dat we daarmee creëerden, gaf onze cliënten de kans om zichzelf te laten zien. Niet als iemand met een beperking, maar als een mens met een verhaal.

Een ander onvergetelijk moment was een live tv-programma waarin ik samen met een cliënt werd geïnterviewd. De reacties van het publiek waren hartverwarmend: ze zagen hem niet als iemand met een beperking, maar als een leuk persoon met eigen talenten en dromen. Dat is waar het om draait: mensen een podium bieden waar ze zichzelf kunnen zijn.

Ook anderen mogen dat ervaren, zoals bijvoorbeeld een vrijwilliger die ik sprak. Hij ging wekelijks een middag op pad met een van onze bewoners. Uit zijn verhaal bleek dat deze bewoner en vrijwilliger elke week precies hetzelfde uitstapje maakten. “Heerlijk rustgevend, voor hem én voor mij!” zei de vrijwilliger, “ik doe dit ook voor mezelf”.